.A María omenez

...

  Testua: Montse eta Maite

A María (I)
Te vemos sola en la orilla,
contemplas el mar en calma.
Cómo nos gustaría
poder cogerte de la mano,
decirte que somos tus amigos,
que sepas que no estas sola
que siempre estaremos contigo
mirando ese mar amado.

A María (II)
Cómo te gustaba el mar,
echarte sobre la arena
soñando que caminabas
al final de tu camino.
Encontraste una isla,
en ella la paz estaba,
una paz que te alejo
de los seres que tu amabas.

 

 

 

 

Mariaren omenez (I)
Bakarrik zaude itsasertzean,
itsasoa lotan dagoela pentsatzen duzu.
Zure eskuak hartu
eta argi adierazi nahi genizuke
zure lagunak garela,
ez zaudela bakarrik,
beti zurekin izanen garela,
maite duzun itsasoari nekagabe so

Mariaren omenez (II)
Itsasoa izugarri maite zenuen,
harean etzatea, María,
zure bidearen hondarrean,
amestuz oinez zindoazela.
Uharte hura aurkituz,
bertan BAKEA zen dena,
BAKEA bai,
maite zenituenen ondotik
eramanen zintuena betirako.