| |
Noiz
hartu zenuen gitarra bat lehenengo aldiz?
Hamahiru bat urterekin. Mungiako musika eskolan piano ikaslea nintzen
eta hirugarren ikasturtetik aurrera ikasteko modu bakarra bat erostea
zen, ordura arte han jotzea uzten zigutelako. Etxean ez zegoen erosteko
aukerarik, beraz gitarrarekin hasi nintzen, merkeagoak ziren-eta. A priori
diru kontua bazen ere, uste dut nik gitarra jotzea denbora kontua zela.
Txikia nintzenetik arreta piztu dit.
Noiz sentitu zenuen
hori betiko zela?
Zorionez txikitatik ideiak argi izan ditut. Arkitekto, pilotari edo konpositore
izan nahi nuen. Lehena ez nuen saiatu ere egin, bigarrena erdizka gelditu
zen, eta hirugarrena... horretan nago. Izan ere, unibertsitatera joan
naiz bizimodua musikatik atera nahi nuela. Lanak eta inertziak horretara
eramaten zaitu, gero eta gehiago, behin betikoa den inoiz ez dakizun arren.
Musikari dagokionez,
esaguzu, bizitzarik ote dago PiLT-en aurretik?
Nik txistulari bandan jotzen nuen, eta hamazazpi urterekin pop talde bat
osatu nuen, Broken Bihotz. 1992an disko bat grabatu genuen, IZ-n, bere
oihartzuna eduki zuena, baina gure arteko adin aldeak banda amaiarazi
zuen. Hortik gutxira PiLT sortu zen.
Banda hau nola
sortu zen?
Mungiako pubean diskoak jartzen nituen nik. Hor denok elkar ezagutzen
dugu, ia gau guztietan lagun berberek amaitzen genuen musikaz berbetan,
kasik koadrila bat ginen. Xanpek bateria jotzen zuen eta Abiok teklatua.
Umeak ginenetik ezagutu arren ez genuen elkarrekin ezer egin eta egun
batean elkartzea bururatu zitzaigun. Konexioa oso azkarra izan zen.
Hamar urte eta
gero, 1996-n protagonista izan zineten bonba hartaz zer oroitzapen gorde
duzuen?
Urte hura, zalantzarik gabe, funtsez-koa izan zen, jo eta jo ibili zineten...
Suposatzen dut, mundu guztia bezala, ezustean harrapatu gintuela. Jotzea
eta diskoak grabatzea gure ilusio handiena zen eta bat-batean kontzertu
pila bat ematen ari gara eta diskoa izugarri ongi hartua. Uste dut urte
eta erdian oso asteburu gutxitan ez genuela jo. Pila bat gozatu genuen.
Pixkanaka bost
CD grabatzera iritsi zineten. Oraindik norbaitek ez baleki nolakoa den,
sal egiguzu azkena.
Disko berezia da, Aitor Abio, teklista, taldea utzi behar zuelako. Estilistikoki
CD-a hirukoterako pentsatu zen, baina Aitorrek azkenean grabatu zuen,
agur moduan. Oso disko freskoa da, talde baten bosgarrena izateko, hori
ez da erraza. Gure burua berrasmatzeko eta bide berriak bilatzeko balio
zigun.
Jende asko, huts
egin gabe, Hil da Jainkoa-n gelditu zen. Denbora aurrera egin ahala, nola
ikusten duzu abesti hura, garai baten erreferentzia puntu bezala, jendea
erakartzeko tresna bezala, sanbenito bat bezala?
Esan dituzun hasierako biak batez ere. Ez dut uste inork uko egingo zionik
horrelako abesti bat bere errepertorioan edukitzeari. Guri ate asko zabaldu
zigun, geroko disko- etarako mantendu zirenak. Talde guztiek, nolabait,
bandera-abesti bat dute, eta jende askorentzat horixe da gurea. Ordainsaria
da askok hori baino ez dutela gogora- tzen, baina jende horrengana ez
zinateke bestela iritsi. Kontua ahalik eta jende gehienera zabaltzea bada,
hau bezalako kantuak edozein talderentzat beti dira onak.
Kantak guztia eman
zizuen, baina bidea pixka bat moztu ere bai, ezta? Gainditzen gaitza?
Ez dut uste inongo biderik moztuko zigunik; kontrakoa. Jende askok pentsatu
zuen abesti bakarreko taldea ginela, baina uste dut denbo-rarekin kontrakoa
ikusarazi genuena. Horrelakoak gainditzeko modu bakarra gauzak ahalik
eta hobekien egitea da, eta horrek azkenean fruituak ematen ditu. Gu beti
izan gara gure buruarekiko zorrotz.
Zure ustez, zein
da PiLT-ren abestirik hoberena?
Agian Denbora diskoa irekitzen zuen Automatak bezala dut begikoena. Jotzeko
dibertigarria da eta berarekin aurrerapauso bat eman genuen konposizioari
dagokionez.
Jatorrizko banda
utzi gabe, bat-batean bakarkako karrerari ekin zenion. Mintzatu hartaz:
jatorria, planteamendua, zein urtetan taldetik kanpo jotzen hasten zaren,
sentipenak... lehen diskoraino.
Lehen diskoa 2003an grabatu nuen. Denbora bane- raman talderako egokiak
ez ziren kantak egiten, eta emeki-emeki bakarkako disko bat egitearen
ideia indartzen joan zen. Ideia taldea eta nire diskoak tartekatzea zen,
eta orain taldea da nolabait nire diskoen menpe dagoena. Suertea dugu
bakoitza aktiboan dagoela taldeak funtzionatu behar izan gabe. PiLT-ren
hurrengo diskoa berandutzen ahal da pittin bat, baina hirurok denbora
eta gogoa ditugunean egingo dugu.
Bigarrenera iritsita,
nolakoa da lehenbizikoarekin erkatuz gero?
Bigarrena lehenaren garapen logikoa da. Lehena gitarretan oinarritzen
da, eta bigarrenean teklatuak protagonismo handiagoa hartu du. Tinbrea
zabaldu nahi nuen eta horretarako modu ona zen. Musika mota hori eginez
oso dibertitzen naiz. Kantak, melodia beti gustatu izan zaizkit, eta pop-a,
bakarra ez den arren, horiek kultibatzeko orduan, generoen artean nagusia
da.
Hitz egiguzu poparekiko
zure gustu ez hain ezagun hartaz, eta zure eraginez.
Etxean popa entzun dut beti, nire arreben diskoengatik. The Police, Elvis
Costello, The Cure bezalako taldeak beti izan ditut gogoko. Azkenaldian
Jeff Buckley-ri nahikoa lapatu natzaio, eta orain Deth Cab For Cutie edo
Franz Ferdinand ari naiz aditzen.
Diskora itzulita,
bigarren honetan ikus daiteke zenbait letra (bost) idatzi dituzula. Zer
bilatzen duzu letrista batengan?
Letrista batekin lan egiten duzunean, zuk iritsi nahi duzun puntu hartara
modu dotoreagoan iristea nahi duzu. Azalpena erraza da: Zure egiteko nagusia
musika egitea bada, eta harena idaztea, argi dago nork kontrolatzen duen
hobeki diziplina bakoitza. Herri musikan gertatzen dena da bi diziplinak
oso lotuta doazela, eta musikaz adierazi nahi duzuna letraz ere adierazteko
beharra duzu. Honek ez du kentzen noizbe-hinka zuk baino hobeki idazten
duen norbaitek zure mezua nola interpretatzen duen ikusteko jakin mina
izan dezazula. Asko ikasten da.
Hau gutxi balitz,
azken hilabeteetan konpainiamusikari ere ikusi zaitugu: Mikel Urdangari
nekin eta beste askorekin, Lauaxeta omentzeko diskoa...
Oso proiektu berezia izan zen. Mendeurrena koordinatzen ari zen jendeak
komentatu zidan disko bat egin nahi zutela Lauaxetaren poemak gazteen
belarrietara eramateko.Nik proiektua aurkeztu eta haiek interesgarritzat
jo zuten, eta dena aurrera. Oso esperientzia polita izan da parte hartu
zuten artistekin eszenatokia partekatzea. Giro bikaina zegoen eta irudipena
daukat denbora asko beharko dela horrelako zerbait berriz gertatzeko.
Denok oroiminez gogoratzen dugu, denbora asko pasatu ez den arren.
Posible al da musikatik
bizitzea?
Gogorra baina posiblea gogoz ekiten badiozu. Lan asko egin behar da, baina
asebetetzen zerbaitetik bizitzeak ez du preziorik. Lanbide ezegonkorra
den arren eta epe luzerako planik egiten uzten ez dizun arren, satisfazioa
hain da handia ezen une txarrak azkar ahazten zaizkizun.
Zerbait gehitu
nahi baduzu...
Ez. Agurtxo bat eta ea laster elkar ikusten dugun hanhemenka.
|
