Egunkaria irakurtzea gustatzen zaigun ohitura da, eta batzuetan, beharrezkoa dugu eguneratuak egoteko. Batzuetan interesatzen zaiguna berria bera da, baina askotan begiratzen duguna argazkia da; horrekin nahiko dugu. Lan horren atzean argazkilariak dira eta Burlatako Oskar Montero prentsako fotografoak mundu horretako kontuak eta bitxikeriak kontatu dizkigu.

Zergatik erabaki zenuen argazkigintzan lan egitea?
Argazkiak ateratzearena hasieran afizioa besterik ez zen. Txikia nintze-larik "Lehenengo Jaunartze" etan oparitzen zen argazki makina erosi zidaten eta nire osabarekin argazkiak egitera joaten nintzen, Burlatan eta inguruetan. Hau 12 urteren bat nituenean. Beti Burlata eta Atarrabiako jaietan ibiltzen nintzen nire kamerarekin eta bolada horretako oso argazki bitxia daukat: Indurain gazte-mailan ibiltzen zenean Atarrabiako plazan herri horretako jaietan argazki bat atera nion. Urteak pasa eta argazki horrek izugarrizko esanahia hartu zuen niretzat.

Hazi nintzenean hoberena zen argazki makina erosi nuen eta ekitaldia non, han ni irudia hartzeko. Kasualitatez Egin egunkarian Burlatako berriemaile hasi nintzen lanean eta 1991. urtean Iruñerriko mailan egiten nituen argazkiak aipatutako hedabide horretarako. Batzuetan Egunkaria komunikabideetan ere parte hartzen nuen. 1998. urtean Egin itxi zuten eta harrez geroztik hedabide aunitzetan lan egin dut: Diario de Noticiasen, El Mundon, Diario de Navarran, Osasuna taldeko aldizkarian, La Estafeta desagerturiko egunkarian, eta Freelance moduan. Egun, batez ere Diario de Noticiasen aritzen naiz, baita kirol-agentzia batean ere. Noizean behin Rolling Stone, Cambio 16 eta Ingalaterrako egunkariren batean nire irudiak atera dira.

Zer da freelance izatea?
Argazkigintzan lan egiteko modu bat da; argazkilari autonomoa bezala. Modu honetan lan egiteko aukera asko dituzu: zure kabuz argazkiak egin eta saltzen saiatu, edo hedabide batek kontratatu ahal du lan mugatua egiteko. Honek askatasun gehiago ematen dizu, komuni- kabide ezberdinetan argazkiak argitara-tzeko. Azken 16 urte hauetan denetarik egin dut, goian azaldu dudan bezala, garai batzuetan egunkari batean lan egin dut eta beste batzuetan Freelance moduan.

Lan guztietan gauza onak eta txarrak aurki daitezke. Zer da okerrena zure lanbidean?
Txarrena, nire ustez, ordutegia da. Hau ez da lantegietan bezala: astelehenetik ostiralera eta ordutegi zehatza. Argazkilari edota kazetaria zarenean 24 ordu 7y egun astean prest egon behar da, igandeak eta jaiegunak barne. Horrela ezin duzu planik egin, ezta gizarte-bizitza ere. Baina beste aldea bada: gustatzen zaidana egiten dut eta hori ere garrantzitsua da.

Orduan, nolakoa da zuen egun bateko zeregina?
Egunero prentsa deialdiak gertatzen dira eta argazkilarien kopuruaren arabera banatzen dira. Baina egunean zehar gertakariak edo berriak sor daitezke eta haietara ere joan behar dugu.

Azken urteetan izugarrizko bilakaera suertatu da Teknologia Berrietan. Argazkigintza barnean dago. Nola nabaritu duzuen zuek prentsa lanean?
Ni hasi nintzenean argazkiak pelikula negatiboetan egiten ziren. Arratsaldean, argazki guztiak egin ondoren laborategira errebelatzera joan behar genuen eta ondoren, sailetan banatzen genituen. Zuri-beltza modutik kolorera pasa ginen eta hasi zen negatiboak eskaneatzen.

Orain laborategian pasatzen genuen denbora hori ez dugu egin behar. Horrek erosotasuna ematen du, baina teknologia hauek erritmoa ere aldatu dute. Orain argazkia atera bezain pronto erredakzioetan izan nahi dute. Egunkari gehienek edizio digitala daukate eta horrek momentuan eguneratua izatea eskatzen du.

Adibidez, futbolean ateratzen ditudan argazkian futbolzelaitik bidali ahal ditut atsedenaldian. Are gehiago, behin gertatu zitzaidan Osasuna eta Madrilen arteko partiduan, oso berandu zen gauean eta Osasunak jokatzen zuenean argazkiak ateratzen nituen eta Madrilek gauza bera egiten zuenean argazkiak bidaltzen nituen egunkarira.

Baino alde txarra ere dauka aurreratze teknologikoak: orain edonor argazkilaria da. Lehen guk bakarrik argazki onak ateratzeko materiala genuen, baina orain edonork izugarrizko kamera edo mobila dauka argazkiak ateratzeko. Batzuetan hedabideek ez dute argazkilaria deitzen eta kazetariari berari esaten diote argazkia ateratzeko. Baina kalitatean nabaritzen da. Beste gauza txarra da argazki denda asko ixtera behartuak izan direla, jendeak argazkiak ordenagailuan gordetzen dituelako paperera pasatu beharrean.

Zer da garrantzitsuena prentsa-argazki on bat egiteko?
Argazkilariaren lana kazetariarenaren paraleloa da: azken honek hitzekin esaten duena guk irudiekin esan behar dugu. Egunkarian ikusten den lehenengo gauza argazkia da. Orduan argazki ona egiteko egoeraren analisia egin behar da.

Zein da gehien gustatzen zaizun atala?
Bada, guztiak gustatzen zaizkit. Politikan hauteskunde garaia asko gustatzen zait. Kulturan, dantza eta ohiturak eta kiroletan Osasuna. Hemen Nafarroan suerte handia daukagu, atal hauetan nahiko lana dagoelako.

Irailean hemen Burlatan zure erakusketa bat ikusteko aukera izan genuen. Zeri buruz prestatu zenuen?
Erakusketak Errealitatea entzuteko uneak izenburua zuen. 55 argazki hartu nituen eta gaika antolatu nuen: Politika, Gizartea, Kultura-Ohitura, Kirolak eta Sanferminak. Atal bakoitzean argazkia nola aldatu den ikus daiteke ere.

Zerbait aipatzeagatik, Politikan, adibidez politikariren inguruan oinarritu nuen, Gizartean Itoizko argazki bat nabarmendu nuen, besteak beste, eta Intsumisioa. Zeintzuk dira zure hurrengo egitasmoak?
Datorren urteko apirilean liburu bat plazaratuko dut Kultur Patronatuarekin batera. Hiru urte daramat lan honekin eta dirulaguntzak lortu ditugula dirudi. Izenburua Herri baten taupadak izanen da eta gure asmoa XXI. Mendean Burlata eta burlatarren bizimoduz erakustea da, herriaren funtsa mantenduz. Baina hori heldu den urtean izanen da.

Burlatako Kultur Etxeari eskerrik beroenak, elkarrizketa hau burutzeko utzi ziguten aretoagatik.